Po przemysleniu wszystkich za i przeciw postanowiłem porozmawiasz szczerze z żoną. Tylko zastanawiałem się czy prawdę owijać w bawełnę czy walić prosto z mostu. Stwierdziłem, że nie będę kombinował i wyznam co czuję.

Wieczorem usiadłem z żona i powiedziałem jej :

- Jolu - przykro mi bardzo, ale ze względu na Twoje materialne podejście do życia nie czuję sie jak Twój mąż tylko jak listonosz przynoszący raz w miesiącu pieniądze. Nie czuję miłości codziennie tylko w dniu wpłuwów na konto. Co o tym myślisz ? Co do mnie czujesz ?

Moja żona wcale się nie zdziwiła a jej odpowiedź powaliłamnie na kolana cytuje w przybliżeniu sens

- słuchaj mamy po 40 lat i co - chcesz prowadzać sie za ręce - teraz liczy sie to co mamy bo jak syn pójdzie na studia to w niego będziemy pakować pieniądze. Zrobiłeś dzieciaka to myśl co dalej. Jak Ci sie nie podoba to sie wypowadź - tylko pamiętaj mieszkanie i samochód mi zostawiasz bo w końcu zrobiłeśmi dziecko tak więc chyba mu tego nie zabierzesz - zarabiasz tyle że możesz sobie ułożyć życie od nowa - znajdż sobie jakąś k.... która będzie Ci patrzyć w oczy i opowiadać bajki jak Cie kocha.

Tutaj moge tylko powiedzieć, że ludzie do końca życia powinni sobie mówić że sie kochaja i patrzeć sobie czasami prosto w oczy mówiac o miłości. Wg mnie wiek nie ma znaczenia :)

Tak więc praktycznie dostałem oficjalne pozwolenie na odejście - ale pomyślałem - pewnie się zdenerwowała, przemyśli to - jutro z nią porozmawiam :) A druga rozmowa w poniedziałek :)

Myśl dla potomnych :

"Prawdziwa miłość nie patrzy na wiek. Wyznanie miłości drugiej jest tak samo piękne w wieku lat dwudziestu jak i osiemdziesięciu. Chociaż chyba po wspólnym przeżyciu 40 lub więcej lat jest najpiękniejszym prezentem dla partnera. Słowa "kocham Cię" to nie są zwykłe słowa - to magia. Mówcie sobie to jak najczęściej, ale pamiętajcie musi to byc szczere i płynąć prosto z serca."