Tak,jak napisałem w poprzednim wpisie - za bardzo ją kochałem aby odrazu jej odpowiedzieć.

Tak naprawdę wiedziałem, że ją kocham a zarazem wiedziałem, że tak naprawdę zdeptała tą miłość . Mimo piękna naszego  uczucia, mimo piękna słów, zachowań i piękna tego co było między nami - poświęciła to z powodu litości, głupoty -nieistotne.

Zastanawiałem się co zrobić. Musiałem stanąć przed nią i prosto w oczy powiedzieć co myślę. Tak naprawdę nie wyobrażałem sobie tej sytuacji inaczej. Jak prawdziwy facet musiałem jej popatrzeć w oczy i powiedzieć wprost co myślę.

Powiedzieć wprost czy ją kocham, czy potrafię jej wybaczyć.

Myślałem czy moja decyzja jest prawidłowa. Musiałem przedstawić argumenty. Czy miłość czy rozstanie - to nie może być kaprys, to nie może być decyzja chwili. Tak naprawdę od takiej decyzji zależny jest sposób życia wielu osób.

No ale cóż przyszedł taki dzień,gdy teoretycznie byłem pewien decyzji.

Pojechałem do Ani -aby nie było zaprosiła mnie do środka. Powiedziałem, że musimy porozmawiać na osobności. Ze łzami w oczach poszliśmy do sypialni - miejsca, gdzie przeżywałiśmy piękne chwile.

Aniu .... - wyksztusiłem z siebie

A co było dalej to już jutro :)) Miłego dnia życzę czytelnikom :))